این نمایشگاه که برای پانزدهمین بار در پایتخت، میزبان علاقهمندان به کامپیوتر و فناوریهای نوین شده بود، دور از هر هیاهو و تحریم و شایعهای شنبه گذشته پس از پنج روز به کار خود پایان داد.
شاید زمان برگزاری این نمایشگاه را بتوان یکی از علل پربازدید بودن آن دانست. همزمان شدن سه روز از نمایشگاه با تعطیلات پایان هفته و عید قربان، باعث شد بسیاری از علاقهمندان از شهرهای دور و نزدیک امکان سفر به تهران را پیدا کنند و با خاطری آسوده، زمانی را به بازدید اختصاص دهند. هر چند این زمان برای پایتختنشینان زمان مناسبی نبود، زیرا تعطیلی پایان هفته زمان مناسبی برای سفر به شهرهای نزدیک تهران بود و برخورداری از آب و هوای تمیز و طبیعت پاییزی.
● خوب یا بهتر؟
عدهای بر این نظرند که یکی از دلایل بیشتر شدن استقبال از الکامپ ۸۸ نسبت به سال گذشته شاید علاقه متقاضیان و عرضهکنندگان به دیدن و دیده شدن بود، آن هم پس از یک دوره رکود بازار و افت و خیز قیمت. هر چند تورم یا مشکلات اقتصاد داخلی و خارجی سبب راکد و ضعیف شدن بازار میشود، اما نمیتوان نیازها را نادیده گرفت. به خصوص اینکه فناوری اطلاعات و ارتباطات از جمله فناوریها و صنایعی محسوب میشود که در دنیا به سرعت در حال رشد است. هر روز محصولات تازهتری وارد بازارهای بینالمللی و دستاوردهای نوینی ارایه میشوند. از آنجا که اینترنت دسترسی به اطلاعات
– محدود یا نا محدود – را در زمان اندکی امکانپذیر میکند، نمیتوان نیازها و تقاضاهایی که به وجود میآید را با آنچه عرضه میشود هماهنگ کرد. تقاضا روزبهروز بیشتر میشود، اما عرضه همچنان درگیر مشکلاتی از جمله تورم، قوانین واردات، قاچاق، تحریم و... است.
الکامپ فرصتی بود تا متقاضیان که مدتهاست در بازار لاکپشتی آیتی در کشور پیگیر فناوریهای جدید هستند، عطش خود را فرو بنشانند. اگر انتظارات آنها در الکامپ ۸۸ نیز برآورده نشده باشد، اما بخشی از نیاز آنها به دانستن و شناختن و دیدن رفع شد. از سوی دیگر شرکتها نیز با نیاز بازار آشنا شدند، باشد که پس از این نمایشگاه، بخش خصوصی با درایت از دریافتهایش در دوره برگزاری نمایشگاه الکامپ استفاده و سیاست مناسبی برای عرضه محصولات اتخاذ کند.
به طور کلی بر اساس نظر بازدیدکنندگان و شرکتکنندگان، الکامپ ۸۸ نسبت به سال گذشته بهتر برگزار شد؛ آن هم نه از نظر امکانات و فضا، از لحاظ استقبال. اما در کل راه زیادی تا استانداردهای بینالمللی باقی است.
● جذابیتهای الکامپ ۸۸
نمایشگاه الکامپ نه فقط امسال بلکه سالهای گذشته نیز نشان داد بخش سختافزار بیشتر از نرمافزار مورد توجه قرار میگیرد. امسال این علاقهمندی به خوبی مشهود بود. الکامپ ۸۸ اجازه فروش از تمام شرکتکنندگان را سلب کرده بود، اما نرمافزاریها با نادیده گرفتن این موضوع، محصولات خود را در معرض فروش قرار دادند. سختافزاریها نیز تنها به ارایه محصولات و توضیحات لازم پیرامون آن اکتفا کردند. با وجود این سالن میلاد که میزبان سختافزاریها بود، طی روزهای برگزاری نمایشگاه بیشترین بازدیدکننده را داشت.
برگزاری مسابقات، قرعهکشیها، پخش فیلم سینمایی، بازی، دورههای آموزشی مختلف در بخش نرمافزار، هدیههایی مانند خودکار، لیوان، بادکنکهای تبلیغاتی و ساک چرخدار، نسکافه رایگان و... امسال نیز از جذابیتهای نمایشگاه برای بازدیدکنندگان بود. اما برای علاقهمندان واقعی نمایشگاه شاید هیچ چیز به اندازه محصولاتی مانند کامپیوتر SURFACEمایکروسافت و پخش فیلم از بزرگترین LCD جهان هیجانانگیز نبود.
گفتنی است ۵۰۰ شرکت داخلی و حدود ۸۰ شرکت خارجی در ۱۱ سالن نمایشگاه امسال حضور داشتند. امسال ۲۵ کشور شرکتکننده خارجی از جمله مالزی، چین، کرهجنوبی، آمریکا، فرانسه، ژاپن، سوئیس، ترکیه، هند، امارات، سنگاپور، کانادا و چند کشور دیگر میهمان ایران بودند.
● گلایههای کهنه
آنچه برخی از بازدیدکنندگان و حتی شرکتکنندگان نسبت به آن گلایه داشتند، تکراری بودن محصولات و نیز عدم مشارکت بخش خصوصی در برگزاری الکامپ پانزدهم بود. شکی نیست که برگزاری نمایشگاههای مختلف در حوزه فناوری اطلاعات و ارتباطات باعث تکراری جلوه داده شدن برخی از محصولات در الکامپ پانزدهم شد. از جمله این محصولات میتوان به صورت مستقیم به بخش نرمافزار اشاره کرد، اما رد این نمایشگاه به دلیل واگذار نشدنش به بخش خصوصی، غیرمنطقی است.
برخی از فعالان بازار فناوری اطلاعات و ارتباطات معتقدند الکامپ هیچ زمانی موفق نیست، زیرا بخش دولتی آن را برگزار میکند. نمیتوان انکار کرد که الکامپ دهم هر چند با نمایشگاههای بزرگ فناوری اطلاعات در دنیا فاصله داشت، اما یکی از بهترین دورههای الکامپ در کشور بود که به دست بخش خصوصی برگزار شد. شکی نیست که طبیعیترین انتظار بخش خصوصی -در زمانهای که "خصوصیسازی" بزرگترین افتخار و عمل به "اصل ۴۴ قانون اساسی" بزرگترین وظیفه دولتمردان محسوب میشود- واگذاری برگزاری نمایشگاه به این بخش بود و هست و خواهد بود مگر اینکه شعار دولت تغییر کند یا اصل ۴۴ قانون اساسی را فراموش کنیم.
اینکه چند سال دیگر باید بخش خصوصی نامهنگاری و ادله جمع کند و برهان بیاورد و اعتماد بطلبد و فریاد بزند تا دولت متوجه شود فناوری اطلاعات و ارتباطات پویاست و نمیتوان محدودش کرد به آنچه دلخواه گروه اندکی است، خدا میداند. اینکه چقدر دیگر باید زمان را هدر بدهیم برای رسیدن به نمایشگاههای بینالمللی، دور نه! همین نزدیک، همین همسایهمان؛ امارات، خدا میداند. اینکه آیا بزرگانی که بر صندلیهای خود تکیه زدهاند و سیاست میگذارند و آییننامه مینویسند و قانون اجرا میکنند به دلخواه، میدانند این صنعت با چه سرعتی در حال پیشرفت است و اگر ایران با تمام توان داخلی اش اعم از دولتی و خصوصی نتواند این لاکپشت را به دیگران برساند، باید پذیرای خسارت جبرانناپذیری باشد و به ازای هر سال دیگران، چند سال عقب بماند هم خدا میداند. آنچه مسلم است ظاهرا ما –رسانهها و بخش خصوصی- هیچ نمیدانیم و هر قدر هم مخالفت میشود با درخواستهایمان باز هم نمیفهمیم و الخ.
با وجود این توضیحات اگر امکان برگزاری این نمایشگاه توسط بخش خصوصی – به هر دلیلی از جمله انحصار دولت، سنگ اندازی و...- فراهم نشود، نباید این فرصت را برای حضور و به نمایش گذاشتن توان شرکتهای داخلی برای ارایه محصولات گرفت.
در کنار این گلایه کهنه، گلایه دیگری هم هست که عمرش نه به این پنج سال بلکه به بیش از اینها میرسد؛ اطلاعرسانی و پاسخگویی. دولتمردان در بسیاری موارد موارد از پاسخگویی روشن و شفاف و به موقع دور بودهاند. یکی از موارد آن پاسخ به سوال روشنی است که هر سال پرسیده میشود و پاسخ قانعکنندهای به آن داده نمیشود: چرا الکامپ به بخش خصوصی واگذار نمیشود؟ قصه درازی شد این گلایه خصوصیسازی که درمانش یافت نمیشود.
هفتهنامه بزرگراه فناوری www.itnewsway.ir
